نه فقط در میهن رو به رشد ما ، که حتا در جهان نخست و کشورهای پیش رفته نیز بسیاری از مردمان نگرش درست و منطقی ای درباره ی داروهای اعصاب و روان ( روان پزشکی ) ندارند.
بسیاری از مصرف این گونه داروها هراس دارند ، چرا که نگران آن هستند که با مصرف چند ماهه ی این داروها ، تا پایان عمر ناتوان از کنار گذاشتن این داروها بوده و بدان معتاد شوند.
این نگرانی بی گمان قابل ستایش و پذیرش است ، اما باید دانست که جز چند مورد انگشت شمار از داروهای اعصاب و روان - همانند آلپرازولام ( زاناکس ) ، متیل فنیدیت ( ریتالین ) ، و ..... - بیش تر داروهای روان پزشکی خطر پدید آوردن وابستگی ( اعتیاد) را به همراه ندارند و در بسیاری از موارد پس از بهبود و کنترل اختلال ( بیماری ) اعصاب و روان مراجع به آسانی قطع و کنار گذاشته خواهند شد.
مشکل اصلی این است که بسیاری از اختلالات ( بیماری های ) روان پزشکی - که ساختاری زیست شناختی و مغزی دارند - شفای قطعی نداشته و تا پایان عمر در فراز و فرود با فرد باقی می مانند.